Poem 1: Sick Food

 Sick Food 

At home that day, the peaks of your iced toes- miles away from the fevered lava of your cheeks- wiggled at the cool palms of your mother, 

one hand on your face and one under a bowl. 

You smiled through crunchy-mushy chews.

Nobody else in school had papad-rice when they missed school for a tummy-ache. 

You looked up into her eyes, expectant, as she fed you what her mother fed her, nourishing you in the way she knew.

Soon, the fever did not feel hot,

it shared the warmth of your heart, 

no longer did your toes feel too cold, 

it shared its peace with all your soul, 

the temperature was just right (even if the papad-rice was too cold). 

ਬੀਮਾਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ

ਉਸ ਦਿਨ ਤੂੰ ਘਰੇ ਸੀ।

ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਫ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਸੀਆਂ - ਜੋ ਕੀ ਤੇਰੀਆਂ ਬੁਖ਼ਾਰ ਨਾਲ ਤਪੱਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਸੀ – ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਠੰਡੀਆਂ ਤਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਲਮਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਤੇਰੇ ਚੇਹਰੇ ਤੇ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਇੱਕ ਬਾਟੀ ਥੱਲੇ ਸੀ।

ਤੂੰ ਅੱਧੇ-ਤਰਲ ਅਤੇ ਅੱਧੇ-ਚੁਰਚੁਰੇ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਬੁਰਕੀਆਂ ਚਬਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁਸਕਰਾਈ।

ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਬੱਚਾ ਪਾਪੜ-ਚੌਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਜਦੋਂ ਓਹ ਢਿੱਡ ਪੀੜ ਕਰਕੇ ਸਕੂਲੋਂ ਛੁੱਟੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।

ਤੂੰ ਮੋਹ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈਂ, ਓਹ ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਓਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪੌਸ਼ਟਿਕਤਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ, ਓਹ ਤੈਨੂੰ ਓਵੇਂ ਖਵਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਖਵਾਉਂਦੀ ਸੀ।

ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਬੁਖ਼ਾਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਓਹ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਨਿੱਘਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਓਹਨਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਲੇਜੇ ਵਰਗਾ ਠਰੱਮਾ ਜਿਹਾ ਛਾਹ ਗਿਆ।

ਤੇਰੇ ਪਿੰਡੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ (ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਪਾਪੜ-ਚੌਲ ਠੰਡੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ)।

 

(Poem by Noor Niamat Singh, Translated by Pavan Puneet Brar)

(Image: Painting by Mary Cassatt, 1898, Mother Feeding Child)